انجمن ها

سلام. من هم وقتی با بچه ها درباره محتوای فیلم یا انیمیشن ها پژوهش می کنم و از اونا می پرسم پیام این انیمیشن یا فیلم چیه؟ با حالت سوالی بهم جواب رو برمی گردونن. مثلا می گن: این بود که دروغ نگیم؟ انگار همیشه یه جواب کاملی اون بیرون هست که باید به اینا گفته شه. من برای اینکه از این پیشفرض فاصله بگیرن سوالم رو اینطور تغییر دادم: به نظر تو پیام این انیمشن چی بود؟ این طرز سوال پرسیدن یه کم کمک کرد اما باز بعضی از بچه ها یه طوری حرف می زدند که انگار منتظر تایید یا رد نظر من بودند.

بعد من برای اینکه کاملا بهشون کمک کنم که خودشون فکر کنند اینطوری سوال می پرسیدم: من نظرم اینه که این انیمیشن این پیام رو داشت. نظر تو چیه؟ اینطوری دیگه انگار راهی نداشتند جز اینکه نظر خودشون رو بگن چون دیگه من جواب سوال رو لو داده بودم و فهمیده بودند این سوال شبیه سوالای مرسوم نیست که جوابش رو یه بزرگتر می دونه. البته سوالم به این ختم نمی شد و اگه چیزی شبیه به من می گفتند من اونقدر ذهن شون رو به چالش می طلبیدم تا خودشون فکر کنند و من برداشت واقعی شون رو درک کنم. هر چند من در حال تدریس یا آموزش چیزی به اونها نبودم اما با این چالش فکر نکردن بچه ها مواجه بودم.