-
بوی ماه مهر
بهار تربیت و تعلیم در راه است، هر کدام از ما در نقش والد چه ارتباط و تعاملی با مدرسه و معلمان فرزندانمان می توانیم داشته باشیم؟ خواسته های آموزشی خودمان را با چه زبانی بیان و درخواست کنیم؟ چگونه می توانیم با معلمان پیشرو و مدارس اثر بخش هماهنگ و همراه شویم؟ مدارسی که، اعتبار و اصالت کمتری برای رقابت، حافظه پروری و نمره محوری قایل هستند، مهارت های زندگی، با هم زندگی کردن و انسان بودن را به فرزندانمان آموزش می دهند.لازمه تعامل سازنده والدین با مدارس و پیگیری خواست های آموزشی که برای زندگی امروز و فردای فرزندانمان لازم است، اگاهی ما از آموزش، آنچه که امروزه در جهان آموزش می گذرد و انتظاری که از آموزش در دنیای امروز می رود است.آگاهی ما شرط نخست تحول خواهی در آموزش فرزندانمان است.وقتی من به تجربه آموزشی فرزندم در سال گذشته نگاه می کنم، نقطه های روشنی کمی در آن می بینم، تاکید بر رقابت و نمره، و بچه ها را به جان هم انداختن! و به نوعی بازی برد_ باخت بود. با این که که در گروه واتساپی والدین مسایل و مشکلات را طرح می کردم، نیروی از طرف والدین برای پیگیری موثر مسایل آموزشی برانگیخته نمی شد.به نظر و تجربه من در خیلی از مدارس خواست های ساده آموزشی، که از طرف والدینی که خواسته های متفاوت تری نسبت به روند حاکم دارند محقق نمی شود، اینجا هست که خانواده ها می توانند در قالب گروههای کوچک و حتی فراتر از برنامه درسی حاکم مدرسه، برای محقق ساختن آنها پیگیری و اقدام کنند.
-
1 پاسخ
-
سلام . متنی که نوشته اید پر از نکته های مهم است که انگار لازم است آدم چند بار بخواند . مهارت های زندگی ، انسان بودن …. چیزهایی است که انگار کمتر در مدارس ما به آن توجه می شود …
البته من در مدرسه ای هستم که تلاش می کند انسان بودن ،نداشتن رقابت ، همکاری و مهارت های زندگی … را راس فعالیت ها، کارها و رفتارمان با بچه ها قرار دهیم . رویکرد مدرسه زندگی را در پیش گرفته ایم و امیداورم بتوانیم قدمی برای ” در کنار هم زندگی کردن بدون رقابت” ، ” همکاری” ، ” برداریم . تلاش می کنیم یادگیرنده باشیم . تلاش می کنیم بچه ها جستجو گرباشند و خودشان یاد بگیرند . مربی فقط تسهیل کنند باشد .
امیدوارم همه ی مدارس به این نکات توجه کنند و رقابت جایی در مدارس ما نداشته باشد که شاید همکاری پررنگ تر دیده شود .
برای پاسخ دادن وارد سایت شوید.