-
از این که سوال رو با سوال پاسخ میدم عذر خواهم.
هدفم اندیشیدن هست.
در متن تجربه شما به استفاده محتوای آماده به جای زمان گذاشتن برای تولید محتوا اشاره شده و سوال اصلی این هست که آیا محتوای آماده بهتر نیست؟
در شرایط کنونی معلم تولید کننده محتوا نیست. در نظام آموزشی متمرکز ایران محتوای اصلی در کتب درسی قرار داد و مسئله تولید محتوا نیست. بلکه تسهیل یادگیری دانش آموزان برای درک محتواست و این مسئله هم شروطی داره.
مثل توجه به فرهنگ، تفاوت های فردی دانش آموزان، موضوع و بحث مورد آموزش و …
در یک محتوای آماده ممکنه تعدادی از این ملاحظات توجه شده باشه و به تعدادی خیر.
گاهی معلم با سبک و سنگین کردن محتوای آماده به این نتیجه می رسه که برای مثال این محتوا نمره ی ۸ یا ۹ از ۱۰ رو دریافت میکنه و من هم توانایی تولید محتوایی با نمره ۱۰ رو ندارم یا اصلا زمانش رو ندارم. پس می پذیرم که از محتوای نمره ۸ استفاده کنم.
و اما سوال چیست؟
سوال اینه که آیا تولید محتوای گرافیکی پیشرفته مثل انیمیشن و … جزو وظایف و مهارت های مورد نیاز معلمان هست؟
در حال حاضر معلمان نقش انیماتور، تدوین گر، انیمیشن ساز و چندین مسئولست تخصصی مختلف رو یک تنه به عهده گرفتن. در کنار مهارت اصلیشون که معلمی است.
_آیا معلم باید نقش های مختلف رو به دوش بکشه یا این مسئولیت باید بر عهده ی متخصصان امر و با مشارکت معلمان انجام بشه؟
_اگر تولید محتوا جزئی از فرانید معلمی کردن هست، آیا همه ی معلمان توسط مرجع رسمی ینی وزارت آموزش و پرورش برای تبدیل محتوای کناب درسی به محتوای گرافیکی آموزش دیده اند؟